‌از روحانیون عارف و شاعر مجاهد اهل سنت کردستان ایران در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری. وی مشهور به «فقی قادر» بود. پدرش کدخدا رسول از قبیله همه وند بود. او در ۱۲۴۷ ق در ناحیه بازیان کردستان عراق به دنیا آمد و تحصیلاتش را در مدارس دینی به انجام رساند.

او انسانی مؤمن، حقگو و درست کردار بود و بارها از زورگویی و ظلم حکام وقت عثمانی لب به شکایت گشود. همین امر همین موجب شد تا در ۱۳۰۵ ق به مدت پنج سال و نیم در زندان کرکوک و دو سال در زندان های موصل به و بغداد زندانی شود. سپس به همراه افراد عشیره اش از طرف دولت عثمانی به شهر بنغازی لیبی تبعید شد و اندکی بعد از ۱۳۰۸ ق در همان جا درگذشت.

عبدالقادر به عارف مشهور کاک احمد شیخ برزنجی ارادت داشت و از دراویش او بود و در اشعارش کراراً از وی ستایش کرده است.

دیوان شعر وی به همت ملاعبدالکریم مدرس در ۱۹۸۰ در بغداد به چاپ رسیده است وی گاهی «فقی» و گاهی نیز «درویش» تلخص می کرد.

منبع: تاریخ مشاهیر کرد،‌ ۳۴:۲، ۳۵٫